Kafamın içinde dönüp duran yüzlerce soru, kalbimde ağırlığı gitgide artan bir düğüm vardı. Doktor muayenesini bitirince derin bir nefes alıp sakin bir tonla konuştu:
“Endişelenecek bir durum yok. Büyük ihtimalle strese ya da hafif bir alerjik reaksiyona bağlı. Bir krem yazacağım, birkaç gün içinde tamamen geçer.”
Sanki biri göğsümün üzerine oturan korkuyu alıp kaldırdı. İçimde kocaman bir rahatlama yayıldı. Oğluma sarıldığımda, kokusu hem geçmişimi hem de geleceğimi aynı anda sarmaladı. O an fark ettim:
Annelik; en küçük kızarıklığın bile insanın yüreğini titretebildiği, ama aynı zamanda en büyük korkuların bile şefkatle iyileşebildiği bir mucizeydi.
Eve dönerken oğlum camdan dışarıyı seyrediyordu. Küçücük parmakları koltuğa tutunmuş, sanki yaşanan hiçbir şey yokmuş gibi yeni bir oyunun hayalini kuruyordu. Onun bu çabuk toparlanışı karşısında içim bir kez daha hayranlıkla doldu.