Babamı Akıl Hastanesine Kapatmaya Çalıştılar… Bileklerindeki İzleri Görünce Kardeşimin Kurduğu Korkunç Planı Çözdüm
On iki yıldır federal suçlarla mücadele eden bir görevliydim. Tehlikeli suçluları sorgulamış, büyük dolandırıcılık ağlarını çökertmiş ve insanların saklamaya çalıştığı pek çok karanlık gerçekle yüzleşmiştim.
Ancak hiçbir eğitim, insanı kendi babasını gece saat üçte bir polis merkezinin köşesinde titrerken görmeye hazırlamıyordu.
Ankara İlçe Emniyet Müdürlüğünün ağır cam kapılarından içeri girdiğimde, seksen iki yaşındaki babam Hasan, sert plastik bir sandalyeye çökmüş hâlde oturuyordu. Yüzü solgundu. Omuzları düşmüş, bakışları korkuyla bulanmıştı. Birkaç metre ileride ise yengem Selin, elindeki mendille gözlerini siliyor ve yüksek sesle ağlıyormuş gibi yapıyordu.
“Bir anda kontrolünü kaybetti!” diye bağırıyordu. “Beni yaralamaya çalıştı. Bu gece mutlaka bir psikiyatri kurumuna yatırılmalı!”
Omzundaki hafif kızarıklığı polislere gösteriyor, babamı tehlikeli biri gibi anlatıyordu.
Oysa karşımdaki tablo fazlasıyla düzenliydi.
Selin ve kardeşim Murat, babamı akıl sağlığını kaybetmiş gibi göstermek, ardından mallarının yönetimini ele geçirmek istiyordu. Ancak hesaba katmadıkları bir şey vardı.
Benim işimin, insanların söylediklerinden çok sakladıkları ayrıntılara bakmak olduğunu unutmuşlardı.
Görevli polis beni sıradan bir aile tartışmasına karışan öfkeli bir yakın sanınca kimliğimi masaya bıraktım. Ardından Selin’in vereceği her ifadenin resmi olarak kayda alınmasını talep ettim.
Babamın yanına giderek ayağa kalkmasına yardım ettim. Tam o sırada dizleri boşaldı. Düşmesini engellemek için kolundan tuttum. Kazağının kolu dirseğine kadar sıyrılınca bileklerini gördüm.
İki bileğinin çevresinde de koyu mor, düzgün ve halka biçiminde izler vardı.
Bunlar düşme sonucu oluşmuş izlere benzemiyordu.
Babamı eve götürmek yerine doğrudan Ankara Şehir Hastanesinin acil servisine götürdüm. Doktor Aylin Erdem, ayrıntılı bir muayene yaptı. Babam ciddi şekilde susuz kalmıştı. Kalp ritmi düzensizdi ve kan sonuçları, günlük kullanması gereken kalp ilaçlarının en az üç gündür verilmediğini gösteriyordu.
Doktor, bileklerdeki izleri inceledikten sonra bana döndü.
“Bunlar birkaç saat önce oluşmadı,” dedi. “En az dört günlük. Uzun süreli bağlanmaya işaret ediyor. Büyük olasılıkla kalın plastik kelepçeler kullanılmış.”
İçimde büyük bir öfke yükseldi.
Ama öfkenin beni yönetmesine izin veremezdim.
Çünkü suçluları cezalandıran şey öfke değil, kanıttı.
Hastane bütün yaraları belgeledi. Yaşlılara yönelik kötü muamele konusunda uzman ekip çağrıldı. Babam serum aldıktan sonra biraz kendine geldi ve titreyen bir sesle gerçeği anlattı.
Murat ile Selin, kendisinden vekâletname imzalamasını istemişti. Babam kabul etmeyince onu evin bodrumuna götürmüş, ellerini kalorifer borusuna bağlamış ve dört gün boyunca orada tutmuşlardı. Telefon hattını kesmiş, kalp ilaçlarını saklamışlardı.
“Bana kafamın karıştığını söylediler,” dedi babam. “Ama kafam karışık değildi. Sadece çiftliği satmak istemiyordum.”
O anda her şey yerine oturdu.
Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.
