Ve sonra öyle bir şey yaptı ki hepsi donup kaldı.
Üzerinden sular akıyordu, elbisesi bedenine yapışmıştı. Elleri soğuktan değil, uğradığı aşağılanmadan titriyordu.
Torun hâlâ gülümsüyordu ama artık o kadar da emin değildi.
— Babaanne, hadi ama, şakaydı sadece…
Kadın cevap vermedi. Yavaşça çantasından telefonunu çıkardı. Parmakları ıslaktı ama telefonu sıkıca tutuyordu.
— Alo. Polis mi? Cinayete teşebbüs ihbarında bulunmak istiyorum. Kanıtım var. Video yeterli olacaktır.
Yüzleri bir anda değişti.
— Ne yapıyorsun sen? — diye fısıldadı gelini, yüzü bembeyaz kesilerek.
— Çoktan yapmam gereken şeyi, — dedi kadın sakin bir sesle.
Gelini bir anda irkildi ve elindeki telefondan kaydı silmeye çalıştı.
— Anne, şimdi hepsini siliyoruz, eve gidelim, olay çıkarma, — diye araya girdi oğlu.
Ama yaşlı kadın daha hızlıydı. Gelinin elindeki telefonu öyle ani bir hareketle kaptı ki kadın ne olduğunu anlayamadı bile.
— Sakın deneme, — dedi alçak ama kararlı bir sesle.
Torun ilk kez gülümsemeyi bıraktı.
— Babaanne, ciddi değilsin…
— Terbiyesiz oğlun hak ettiğini bulacak, — dedi gelinine bakarak. — Onu böyle yetiştirdiğin için sen de pişman olacaksın. Gerçi o sadece senin gibi biri olarak büyüdü.
Oğlu bir adım öne çıktı.
— Anne, abartıyorsun. Biz aileyiz.
— Aile, yüzme bilmeyen ve sudan korkan birini suya itmez, — diye karşılık verdi.
Dimdik durdu. Sanki su sadece üzerindeki çamuru değil, korkusunu da yıkayıp götürmüştü.
— Yarın evimi boşaltacaksınız. Artık size maddi destek olmayacağım. Paranınız olmaması umurumda değil. Yetişkinsiniz. Yaptıklarınızın sorumluluğunu öğrenin.
Artık kimse gülmüyordu.
— Bana böyle davrandığınız için çok pişman olacaksınız, — dedi sakin ama kesin bir sesle.
Uzakta polis sirenlerinin sesi duyulmaya başlamıştı.