Mezarlıkta kardeşim beni mezar taşına doğru iterek hırladı: “İşte buradasın.”
Gavin’in yüzü bembeyaz kesilmiş, cesareti durumun ağırlığı altında ezilmişti. Etrafına bakındı, gözleri bir telefondan diğerine kayıyor, yaptıklarının gerçekliği yavaş yavaş idrak etmeye başlıyordu. O anın ağırlığı elle tutulur gibiydi, hava gerginlik ve dile getirilmemiş yargılarla doluydu. Kendimi toparladım, sırtım hâlâ onun itmesinin şiddetiyle ağrıyordu. Fiziksel acıya rağmen, bir haklılık duygusu sardı içimi. Ailemizin özel karmaşasının gözler önüne serilmesini hiç istememiştim ama Gavin’in öfkesi bana başka seçenek bırakmamıştı. Annemin arkadaşları, sadık Briç Kulübü, yanımda durmak için bu anı seçmişti; teselli sözleriyle değil, kanıt gücüyle. Gavin’in gözleri tekrar bana döndü, içlerinde öfke ve çaresizlik karışımı bir his vardı. “Bunun bittiğini mi sanıyorsun?” diye tısladı, ama sesi titrekti, az önceki özgüveninden yoksundu. “Bundan öylece kurtulabileceğini mi sanıyorsun?”Devamı diğer s’ayfadadır…okumak için gecebilirisnizz..
