Kızım “Kiranı öde ya da defol!” diye bağırdı ve ben de ayrıldım.
Kızım “Kiranı öde ya da defol!” diye bağırdı ve ben de ayrıldım.Kızım bağırdı: “Kiranı öde ya da defol!” – ve ben de çıktım. Gitmedi. Gina aradığında sesi sıkıntı ve inanmazlık karışımıydı. “Baba, evi terk etmemiz gerektiğini söylüyorlar. Tahliyeden bahsediyorlar! Bu nasıl mümkün olabilir?” Paniği elle tutulur cinstendi ve o anda bir suçluluk duygusu hissettim. Ama bu öğrenmesi gereken bir dersti. “Gina,” diye sakince cevapladım, “ev asla senin olmadı. Ben ona aittim ve şimdi başkasına ait.” Telefonda sessizlik oldu. Neredeyse zihninin yarıştığını, az önce söylediklerimi anlamaya çalıştığını duyabiliyordum. Vivian’ın vefatından sonra evin kendi adına olduğuna hep inanmıştı; bu inancı düzeltmemiştim çünkü algıladığı sorumlulukla nasıl başa çıkacağını görmek istiyordum. “Ne demek istiyorsun?” diye sonunda patladı, sesi inanmazlıkla yükselmişti. “Bana söylemeden bunu nasıl yapabildin?”Devamı diğer sayfadadır…
