Sonraki günler, eve dönmek veya en azından biraz istikrar bulmak için bir plan yapmaya çalışarak, otostop ve yürüyüşle bulanık geçti. Arada sırada, beni ilerlemeye yetecek kadar iş buldum. Zaman geçtikçe, terk edildiğim yerden çok da uzak olmayan küçük bir kasabada kendime mütevazı bir hayat kurdum. Sade ve sıkı çalışmayla dolu bir hayattı, ama benimdi ve bu yeterliydi. Yıllar sonra, Khloe çaresizliği sesinden okunan bir şekilde bana ulaştığında bambaşka bir insandım. Yol kenarında bıraktığı kadın gitmişti, yerine daha güçlü, daha özgüvenli biri gelmişti. Oğlumla olan hayatı altüst olmuştu ve bir can simidi arıyordu. Yaşadığı zorlukları, dünyasını saran kaosu ayrıntılarıyla anlatırken onu dinledim. “Lütfen Eleanor,” diye yalvardı, sesi titriyordu. “Konuşabilir miyiz? Yardıma ihtiyacım var.” Duraksadım, isteğini düşündüm. O kader gününün anıları zihnimi doldurdu ve bir an için onu geri çevirmek istedim. Ama intikamın bana huzur getirmeyeceğini biliyordum. Bunun yerine, ona yalnızca gerçekten yoluna devam etmiş birinin gösterebileceği türden, sessiz bir nezaket sundum. “Khloe,” diye yumuşak bir sesle cevap verdim, “Umarım aradığını bulursun. Ama ben zaten her şeyi kendim hallettim.” Ve böylece telefonu kapattım, içimde bir kapanış hissi oluştu. Tüm zorluklara rağmen yolumu bulmuştum ve geçmişi geride bırakmaktan memnundum. Khloe’nin ihaneti hayatımda bir dönüm noktasıydı, ama aynı zamanda dönüşümümün de katalizörü olmuştu. Sonunda intikamım, iyi yaşamak ve kendi şartlarımda mutluluğu bulmaktı.
