Zaman, kaybettiklerimizin anılarına sarılmamıza ve onların dilinden konuşmasına olanak tanır.
Bir yıl geçti, büyükannem yoktu; ama onun dünyasındaki izleri hâlâ canlıydı.
Rüzgarın hafif hafif esmesiyle birlikte,
bahçedeki gül çalısının zarif yaprakları arasında büyükannemin sesi yankılanıyordu.
O gül çalısı, onun hayatında sadece bir bitki değil,
aynı zamanda anılarla dolu bir hazineydi. Bir gün,
gül çalısının yerinden oynatılmasını istemesi,
içimde bir merak uyandırdı; acaba altında ne gizli hazineler yatıyordu?
Gül çalısının köklerine inmek, belki de geçmişe dair bir yolculuğa çıkmak demekti.
Kendi içimdeki soru işaretleriyle baş başa kalınca,
büyükannemin bana bıraktığı mirası daha iyi anlama isteğiyle dolup taşmaya başladım.
Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilriisniz..