“Onu bana ver.”
Fotoğrafı uzattım.
Fakat o sırada elimden tutuverdi.
Donup kaldım.
Eli titriyordu.
“Lütfen korkma,” dedi.
Elimi bırakmadı.
“Senin yaşındayken ben de her şeyi değiştirebileceğimi sanıyordum.”
“Sonra ne oldu?”
Uzun süre sustu.
Ardından fotoğrafa baktı.
“Yanlış bir seçim yaptım.”
Sesindeki pişmanlık içimi burktu.
Tam elimi çekmeye çalışırken bana beklemediğim bir şey söyledi:
“Yarın bu evden git.”
Şaşkınlıkla ona baktım.
“Ne?”
“İşi bırak. Hemen.”
“Bir hata mı yaptım?”
“Hayır.”
“Öyleyse neden?”
Gözlerini kapattı.
“Çünkü burada kalırsan hayatın benimkine benzeyebilir.”
O gece odadan çıktığımda kafam karmakarışıktı.
Ertesi sabah gerçekten istifa etmeyi düşündüm.
Ama annemin ilaçlarını hatırlayınca vazgeçtim.
Ayrıca Rauf Bey’in davranışlarının ardında bir sır olduğunu artık biliyordum.
Ve o sır beni kendisine çekiyordu.
Günler geçti.
Rauf Bey bana karşı giderek daha farklı davranmaya başladı.
Benimle konuşuyor, çocukluğumu soruyor, gelecekte ne yapmak istediğimi öğrenmeye çalışıyordu.
Bir gün bana bir zarf uzattı.
“Bunu açma.”
“Ne zaman açacağım?”
“Ben öldükten sonra.”
İçim ürperdi.
“Bunu neden bana veriyorsunuz?”
Cevap vermedi.
Sonra ilk kez bana gülümsedi.
“Çünkü bazı gerçekler, insan hayattayken söylenirse her şeyi mahvedebilir.”
O cümleden sonra daha da dikkatli olmaya başladım.
Ve sonunda, aylar önce merak ettiğim kilitli odanın anahtarını buldum.
Anahtar Rauf Bey’in çalışma masasındaydı.
Dayanamadım.
Kapıyı açtım.
İçeride gördüklerim karşısında nefesim kesildi.
Duvarın tamamı fotoğraflarla kaplıydı.
Fakat fotoğraflardaki genç kadın bana inanılmaz derecede tanıdık geliyordu.
Bir süre sonra elim titremeye başladı.
Çünkü o kadın…
Annemdi.
Yanındaki genç adam ise Rauf Bey’di.
Arkamdan tekerlekli sandalyenin sesi geldi.
Rauf Bey kapının önündeydi.
“Artık öğrendin.”
Dilim tutulmuştu.
“Annemle… siz…”
“Yıllar önce birbirimizi sevdik.”
Gözlerim doldu.
“Peki neden hayatımızdan çıktınız?”
Başını eğdi.
“Çünkü korkaktım.”
Sonra bana her şeyi anlattı.
Gençliğinde annemi sevmişti. Birlikte evlenmek istemişlerdi. Fakat ailesi bu ilişkiye karşı çıkmıştı. Rauf Bey de servetini ve ailesini seçmişti.
Annem hamile kaldığını söylediğinde ise onunla evlenmek yerine uzaklaşmıştı.
Ben doğduktan sonra annem beni tek başına büyütmüştü.
Rauf Bey ise yıllarca benim varlığımdan habersiz olduğunu söylemişti.
Ta ki birkaç ay önce…
Eski bir hastane kaydına ulaşana kadar.
“Senin kim olduğunu öğrendiğimde her şey değişti,” dedi.
“Peki neden bana başta söylemediniz?”
“Çünkü senden para istemeni beklemedim. Soyadımı istemeni de…”
Gözlerimi sildim.
“Ben sizin paranızı istemiyorum.”
“Biliyorum.”
Elindeki zarfı gösterdi.
“İşte bu yüzden sana vermek istediğim şey para değil.”
Zarfı açtım.
İçinden üniversite kabul belgeleri çıktı.
Başvurduğum, fakat maddi imkânsızlık nedeniyle gidemediğim bölümün belgeleri…
“Bunu nasıl…”
“Hayatını benim yaptığım hatanın bedeli haline getirmeyeceğim.”
Gözyaşlarımı tutamadım.
Rauf Bey bana servetinin bir bölümünü değil, hayatımı yeniden kurabilmem için gerekli olan eğitim fonunu bırakmıştı.
Ama asıl sürpriz vasiyetinde ortaya çıktı.
Birkaç hafta sonra Rauf Bey hayatını kaybetti.
Cenazesinde kalabalığın arasında tek başıma duruyordum.
Avukatı yanıma geldi ve son mektubu uzattı.
Mektupta yalnızca birkaç satır vardı:
“Sevgili kızım,
Baban olmayı çok geç öğrendim. Belki sana geçmişi geri veremem. Ama bundan sonraki hayatını seçme hakkını sana verebilirim.
Beni affetmek zorunda değilsin.
Sadece benim yaptığım hatayı tekrarlama.
Sevdiğin şeyin, korktuğun şeyden daha değerli olduğunu unutma.”
Yıllar sonra o malikanenin önünden yeniden geçtim.
Artık 23 yaşındaki çaresiz kız değildim.
Kendi ayaklarımın üzerinde duran, eğitimini tamamlamış ve annesine daha iyi bir hayat kurmuş bir kadındım.
Malikaneye son kez baktım.
Bir zamanlar o ev bana hapishane gibi gelmişti.
Oysa şimdi anlıyordum…
Bazen hayatımızı değiştiren insanlar, bize istediğimiz şeyi değil, kendimizi yeniden bulabileceğimiz cesareti verir.
Rauf Bey bana bir servet bırakmıştı.
Ama onun gerçek mirası para değildi.
Bana bıraktığı en büyük miras, kendi hayatımı başkasının korkularıyla değil, kendi seçimlerimle yaşama hakkıydı.