Trenin içindeki tensel gerilim, kaybolmuş anların ve bilinmezliğin ağırlığı içinde dans etmeye başladı. Bir anda, adam çocukla göz göze geldi ve herkesin nefesini kestiği o an, zaman sanki durdu. Adamın elindeki küçük bir nesne parıldadı ve çocuk, belki de içindeki korkunun esaretiyle o parıltılı varlığı dikkatle izledi. O an, yolcular arasında bir sükût hakim oldu; kalpler hızla atıyordu. İnsanlar, bu sıradan buluşmanın ardında yatan hikayeyi merak ederken, belirsizlikle dolu bir tünelin içine daldılar. Hayatın ne kadar fragmanlardan ibaret olduğunu düşündüren bu olay, belki de sırf bir bakışın, bir eylemin insanları nasıl etkileyebileceğini gösteriyordu. Tren ilerledikçe, belki de hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığı gerçeği, yolcuların aklında yankılanmaya başladı. O an, herkes için unutulmaz bir ders niteliğindeydi; bazen en basit görünen anlar, derin anlamlar taşıyabiliyordu.
