Çocuklarımın benden para çaldığından şüpheleniyordum — fakat gizli kamera en son beklediğim kişiyi ortaya çıkardı.
Haftalardır cüzdanımdan para eksiliyordu. Ergen çocuklarımdan birinin parayı aldığından emindim. Bu yüzden sorumluyu yakalamak için eve gizli kamera yerleştirdim. Görüntüleri izlediğimde ekranda çocuklarımı görmedim.
Eşim vardı.
Ve sonrasında yaşananlar, kaybolan parayı önemsiz hale getirdi.
Benim adım Zeynep ve çok değil, kısa bir süre öncesine kadar çocuklarımın benden para çaldığına emindim.
Başlangıçta küçük miktarlardı. Cüzdanıma koyduğumu çok net hatırladığım beş lira kaybolmuştu. Sonra kırk lira. Ardından yüz lira.
Kendimi bunun bir hata olduğuna inandırmaya çalıştım. Belki yanlış saymıştım. Belki dalgındım. Ama para konusunda hayatım boyunca hiç dikkatsiz olmadım. Bir kez bile.
Yine de hesaplar tutmuyordu.
Sonra bir salı günü, tek bir gecede üç yüz lira kayboldu.
O akşam yemekte çocuklarımın yüzlerini, camda çatlak arayan biri gibi dikkatle inceledim.
Oğlum tabağına bakıp duruyordu. Kızım konuyu açtığımda fazla hızlı bir şekilde omuz silkti. En küçüğü ise sanki farklı bir dil konuşuyormuşum gibi yüzüme baktı.
“Çocuklar,” dedim, çatalımı yavaşça masaya bırakarak, “paraya ihtiyacınız olursa babanıza ya da bana sorarsınız. Gizlice almazsınız. Aileden çalmak doğru değildir. Bu evde asla kabul edilemez.”
Birbirlerine baktılar, sonra tekrar bana döndüler. Yüz ifadeleri tamamen boştu.
Ama boş ifadeler her zaman masumiyet anlamına gelmez. Ve ben bu ihtimali hemen göz ardı etmeye hazır değildim.
“Anne, biz hiçbir şey almadık,” dedi kızım, saçını kulağının arkasına sıkıştırarak.
“Cüzdanına dokunmadım,” diye ekledi oğlum, sonunda gözlerimin içine bakarken sesinde hafif bir savunma tonu vardı.Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilrisniz..